Offeren. Het klinkt misschien wat groots. Misschien ook wel een tikkeltje heftig. Alsof je iets moet “opofferen”. En dan heb ik het nog niet eens over mens- en dieroffers gehad. Maar maak je geen zorgen.. dat is echt heel erg uit de tijd. In deze blog vertel ik je wat offeren nou precies is en waarom het zo belangrijk is binnen het Laaglands Animisme. Ik deel met je wat goede offertjes zijn en ook wat je er naderhand mee doet.
Laten we bij het begin beginnen: waarom offeren we überhaupt?
Offeren wordt niet alleen binnen het Laaglands Animisme gedaan. Dit is een eeuwenoud fenomeen dat je overal ter wereld terugvindt. Zowel in grotere religies als in vormen van Animisme, Sjamanisme en allerhande spirituele stromingen. Ook in het volksgeloof, oftewel volksmagie, speelt offeren al eeuwenlang een belangrijke rol.
Soms word er gezegd dat men offert om de “goden gunstig te stemmen” of om “iets af te smeken bij de goden”.
Het kan zijn dat dat inderdaad de context is waarin mensen offeren binnen een bepaalde religie of stroming.
Beide redenen veronderstellen dat de mens een ondergeschikt wezen is wat zelf tot weinig dingen in staat is. Het gunstig stemmen van- of afsmeken bij een hogere macht middels offertjes is dan nodig om een situatie te keren of om iets te ontvangen wat gewenst is.
(Niet te verwarren met bidden! Dat is iets heel anders en past ook in een Animistische context.)
Binnen het Laaglands Animisme kijken we hier compleet anders tegenaan.
In onze stroming van Animisme zien we het geven van offertjes als een belangrijke vorm van communicatie met de geestenwereld. Als Animist wordt je gedurende je leven omgeven door vele verschillende geesten: voorouders, persoonlijke helpers, landgeesten, huisgeesten, misschien ook wel goden en godinnen of traditiegeesten, geesten van voorwerpen en nog veel meer.
Je bouwt een band op met veel verschillende geesten, dit kun je zien als een (gemoedelijke) werkrelatie of als een heel intieme vriendschap waarbij je elkaar na een tijd door en door kent.
Die band bouw je op door veel met elkaar te communiceren (bijvoorbeeld via trance, zie de blog die ik hierover geschreven heb) maar ook door te offeren. In sommige tradities is er een geijkt moment waarop je dat doet. Bij ons in de Sittan traditie is de volle maan het geschikte moment om even niks te vragen maar om alleen te geven aan de geesten.
We geven cadeautjes aan de geesten waarmee we werken. Zo kun je het geven van offertjes zien. Bewuste cadeautjes waarmee je je dankbaarheid en waardering voor de ander laat zien. Daarnaast is het geven van dit soort offertjes ook heel praktisch.
Aan geesten waar we veel mee werken offeren we doorgaans voedsel of drankjes.
Offers die Laaglandse geesten vaak waarderen zijn:
- Pannekoeken (zelf gebakken!)
- Boterkoek
- Speculaaskoek
- Chocolade
- Broden
- Melk
- Jenever
- Kruidenbitter
Voedseloffers zijn praktisch van aard omdat ze relatief veel levenskracht bevatten. Levenskracht is een vorm van energie waarmee geesten zich voeden. Als je voedseloffers geeft, dan biedt je heel gericht levenskracht aan.
Dit is prettig en behulpzaam voor de geesten waarmee je werkt en ook voor jezelf. Als je dit niet zou doen, dan kost het jou veel energie. De energie die gebruikt wordt om bepaalde informatie op te halen in een trancereis of ritueel moet ergens vandaan komen. Als het niet uit offers gehaald kan worden dan wordt het uit jouw energieveld (of dat van je deelnemers) gehaald. Niet omdat geesten doorgaans vervelend of slecht zijn, maar omdat het hun aard is. Ze hebben voeding nodig, net als wij.
Vergelijk het met een mobiele telefoon die minstens een keer per dag netstroom nodig heeft om te blijven functioneren. Zo is het ook met geesten en met mensen.
Offeren heeft dus een praktisch aspect en een emotioneel aspect waarin er bewust waardering getoond wordt en een band opgebouwd wordt.
Naast deze twee aspecten is er nog een heel belangrijk aspect verbonden met offeren: het streven naar harmonie en het tonen van respect.
Dit is best een heikel punt.
Als docente in het Laaglands Animisme kom ik geregeld tegen dat dit iets is wat niet door iedereen als vanzelfsprekend ervaren wordt. Toch is het enorm belangrijk.
Ik zal het aan je uitleggen.
Als je jezelf bekwaamd in een bepaalde stroming of traditie, bijvoorbeeld het Laaglands Animisme, dan leer je hoe dan ook samen te werken met allerlei geesten. Dat staat buiten kijf.
Je zal ook leren over spirituele etiquette: hoe ga je op een goede manier om met alles wat je tegenkomt op energetisch vlak.
Als je aan de slag gaat om jezelf verder te ontwikkelen op Animistisch vlak en alles wat je leert ook echt gaat toepassen dan leidt dit onvermijdelijk tot persoonlijke groei. Van daaruit is het vaak mogelijk om meer veerkracht, stabiliteit, gezondheid en positiviteit te bereiken op jouw levenspad. Dit bereik je nooit alleen, altijd met de hulp en steun van de geesten waarmee je werkt.
Het kost jou energie, tijd en toewijding, maar de geesten ook.
Het kan dus nooit zo zijn dat je met hen samenwerkt en altijd meteen steun, antwoorden, inzichten en bescherming verwacht zonder daar iets voor terug te geven.
Dat zou erg respectloos zijn. En uiteindelijk trekt dit je leeg. Omdat er geen balans is.
Toch is dit iets wat helaas vaak gebeurt. Ik ben weleens bij cirkels en bijeenkomsten geweest waarbij de sfeer echt fantastisch was. De ruimte was prachtig, het altaar was heel erg mooi aangekleed en ‘fotowaardig’, alle aanwezige mensen hadden kleding aan in dezelfde kleur. Alle fysiek zichtbare elementen waren prachtig op elkaar afgestemd.
Maar.. waar waren de offers voor de geesten waar we mee gingen werken?
Waar was het voedsel voor de godin die zulke belangrijke boodschappen zou gaan geven aan de deelnemers?
Op mijn vraag waar de offers waren kreeg ik als antwoord dat onze tijd en aanwezigheid al een offer op zich was. Dat de energie heel hoog was en dat ik me geen zorgde hoefde te maken. Aan het einde van de dag had ik knallende hoofdpijn van vermoeidheid. Ik was niet de enige. Verschillende mensen waren aan het huilen. Ergens in de ruimte was een ruzie ontstaan.
Wat mij betreft had het niet zo hoeven lopen. Er was een gebrek aan balans. Er werd veel gevraagd van de geesten en een godin, maar er werd niks gegeven.
Ik schrijf dit niet om kritiek te uiten. Maar wel om meer bewustwording te creëren op het samenwerken met geesten en überhaupt op het werken met energie.
Een prachtig aangekleed ritueel helpt om in een bepaalde sfeer te komen maar het is geen voorwaarde voor succes.
Sterker nog, vanuit de Sittan traditie en het Laaglands Animisme zijn onze hargen (altaren) en ruimtes vaak helemaal niet zo esthetisch verantwoord. Animisme is vaak een beetje houtje-touwtje en recht toe recht aan. What you see is what you get.
Het voorbereiden van een energetisch stabiel, verantwoord, veilig en respectvol ritueel of lesdag in samenwerking met de geesten (en dus het regelen van geschikte offers) kost mij zoveel tijd dat ik nog nooit de ruimte heb gehad om me bezig te houden met de fysieke en praktische schoonheid van de harg of de ruimte.
Een harmonische samenwerking met de geesten en van daaruit de energetische veiligheid en stabiliteit van mijn deelnemers staat altijd voorop.
Waarom we offeren is nu wel helder denk ik.
Dan vertel ik je nu graag meer over de praktische kant: wat zijn goede offertjes en wat doe je er naderhand mee?
Eerder noemde ik al voedseloffers. Dit zijn de meest gangbare offers in het Laaglands Animisme.
Daarnaast kennen we ook:
- Plengoffers (het uitgieten van een drank, vaak alcoholisch)
- Kruidoffer (het offeren van specifieke kruiden, eventueel door ze te branden of aan een vuur mee te geven)
- Steenoffers (het neerleggen van steentjes in de natuur)
- Vuuroffer (het branden van een vuur met aandacht)
- Reukoffer (het branden van wierook of kruiden)
- DNA offers (speeksel, bloed, haren)
Ik zal kort iets vertellen over alle verschillende offers, wanneer dit goede offers zijn en wat je er naderhand mee doet.
- Voedseloffers geef je op een mooi schoteltje, bordje of in een mooie kom. Je hebt goed nagedacht over het voedsel dat je offert. Het is vers, schoon en heel. Geen ‘afdankertje’ of iets wat je toevallig nog in de kast had liggen en nog net niet beschimmeld is (dat gezegd hebbende, er zijn geesten, zoals de Huldrs die hier juist van houden, maar dat is een specifiek geval). Je zorgt dat er geen plastic of andere verpakking om het voedsel zit als je het offert. Dit blokkeert de geesten om ervan te eten. De geesten eten de levenskracht van het voedsel, dat is een energetisch proces. Je zet het voedseloffer neer op je harg als je thuis offert, buiten als je buiten bent (ruim alles ook weer op om te voorkomen dat je de omgeving vervuild!) of op een grote harg als je een groepsritueel of ceremonie bijwoont.
Als je voedseloffers geeft tijdens een speciale dag dan is het netjes om het ook weer mee naar huis te nemen na afloop zodat de ceremonieleider of locatie er niet mee blijft zitten. De geesten eten van de offers gedurende de dag.
Als je binnenshuis offert is een goede vuistregel om het voedseloffer tenminste 24 uur te laten staan. Dan hebben de geesten echt de tijd gehad om er van te eten. Sommige mensen laten het veel langer staan, tot het slecht begint te worden. Dat is dan het teken dat het offer geaccepteerd is en dat ervan gegeten is. Kijk vooral wat praktisch, prettig en haalbaar is binnen jouw huishouden.
Er zijn eigenlijk twee opties in wat je achteraf met voedseloffers doet. Afhankelijk van de tijd die verstreken is sinds het offeren, hoe lang het buiten gelegen heeft en datgene wat je precies offert (bijvoorbeeld een koek of een vers brood) kun je ervoor kiezen om het offer achteraf zelf op te eten. Op deze manier neem je de energie van de ceremonie ook in jezelf op. Heb je veel geofferd? Niet alles in een keer opeten, dat is niet gezond.
De rest gooi je weg. Ja, gewoon in de kliko.
Sommige mensen vinden dat zonde. En dat snap ik, als het weggooien van voedsel je erg tegen de borst stuit. Geofferd voedsel is echter geen weggegooid voedsel. Ook al is het restant er nog fysiek. Energetisch is het voedsel ‘leeg’, klaar. En dat voel je ook.
Om meteen de volgende vraag te beantwoorden: neerleggen in de natuur of in je tuin is meestal geen goede optie. Dit heeft te maken met de samenstelling van ons voedsel. Dat is niet geschikt voor dieren. Daarnaast kan het het bodemleven aantasten. Voedsel achterlaten in de natuur of bij heilige plekken zoals grafheuvels zorgt voor een verstoring van de energie en vervuild de plek. Als iedere bezoeker iets zou achterlaten wordt het een ravage. Neem je offers dus altijd weer mee als je klaar bent met je rituele werk. In je buik is een goede optie. En anders in een plastic zak die je daarna leeg kiepert in de afvalbak.
- Plengoffers (het uitgieten van een drank, vaak alcoholisch)
Plengoffers zijn vaak ceremonieel van aard en worden gegeven om het land, de landgeesten, voorouders of bepaalde goden te eren. Er wordt een drank op de aarde gegoten vanuit een beker, offerschaal of hoorn. Vaak wordt het plengoffer gedeeld met de aanwezige deelnemers. Een bekende Germaanse/Laaglandse vorm van het geven van plengoffers is de Symbal waarin een hoorn gevuld met mede of andere sterke drank doorgegeven word in een cirkel. Iedereen spreekt een heildronk, dankbaarheid of wens uit.
Het plengoffer gaat helemaal op. Dus er worden zoveel rondes gedaan totdat de hoorn leeg is. De hoorn gaat leeg omdat de deelnemers om beurten een slok nemen en omdat er regelmatig drank op de aarde gegoten word. Achteraf hoef je dus alleen de hoorn of offerschaal schoon te maken.
- Kruidoffer (het offeren van specifieke kruiden, eventueel door ze te branden of aan een vuur mee te geven)
Dit offer spreekt voor zich denk ik. Je offert kruiden door ze op je harg te leggen en eventueel te branden, net als een reukoffer. Haal de kruiden weg als ze verdroogd zijn of als je ze wilt vernieuwen. Ik vind het persoonlijk prettig om kruidoffers altijd in een vuur te verbranden zodra ik de offers ververst heb.
- Steenoffers (het neerleggen van steentjes in de natuur)
Witte steentjes zijn geschikt om te offeren op plekken die je wilt eren omdat het daar prettig is. Je wilt de plek en de aanwezige geesten erkennen. Wit staat in Laaglandse context voor bekrachtigen, bevestigen, eren.
Rode steentjes zijn geschikt om te offeren op plekken waar het minder prettig is. Je wilt de plek iets geven, erkennen, maar ook afweren, een grens trekken. Rood staat in Laaglandse context voor afweren, afschermen, afkaatsen.
De steentjes laat je liggen op de plek waar je ze neergelegd hebt.
- Vuuroffer (het branden van een vuur met aandacht)
Een vuuroffer word binnen het Laaglands Animisme vaak ingezet om grotere geesten te eren op speciale dagen of tijdens speciale ceremonies. Bijvoorbeeld Vrouw Holle Dag en de Koekoeksdag. De kracht van het vuur is het offer. Er wordt gezongen bij het vuur en er wordt muziek gemaakt. Soms wordt er ook een Symbal gehouden rond het vuur en worden er kruiden en voedsel in het vuur geofferd.
Achteraf is het belangrijk dat het vuur goed gedoofd wordt of op gecontroleerde wijze uitgaat.
- Reuk- en rookoffer (het branden van wierook of kruiden)
Dit is het branden van wierook in een vuurvaste houder en op een laagje zand. De rook van de kruiden kan gebruikt worden om rituele voorwerpen en geesthuizen te reinigen en de geur dient als offer en geeft energie.
Achteraf is het belangrijk om alles goed te laten afkoelen en de vuurvaste houder leeg te maken zodat alles energetisch ook opgeruimd is. Zorg dat de houder waarin je wierook brand altijd schoon is, dat er geen grote resten as meer inzitten van de vorige keer en dat je een nieuw laagje zand hebt aangebracht.
- DNA offers (speeksel, bloed, haren)
De meest controversiële categorie bewaren we voor het laatst: DNA offers.
Dit zijn de meest persoonlijke offers die je kunt geven, omdat je hiermee letterlijk een stukje van jezelf geeft.
Het spreekt voor zich dat je dit niet zomaar doet. DNA offers geef je alleen als je je daar zelf prettig bij voelt en pas als je al een tijdlang (lees: een aantal jaar) een stabiele band hebt opgebouwd met de geest waaraan je offert.
Speeksel is een offer dat zeer algemeen is binnen het Laaglands Animisme. Het is makkelijk, het is verbindend, het geeft kracht en schept een sterke band.
Bloed is makkelijk te verkrijgen als je een vrouw met een cyclus bent. Ben je dat niet, dan wordt het iets lastiger. Misschien kun je dan beter voor een ander DNA offer kiezen.
Haren offeren, van je hoofd of van je baard (als je deze hebt) zijn ook heel geschikt. Je kunt een klein plukje haar afsnijden met een sikkel of afknippen met een schaar. Haren worden vaak aan het vuur geofferd of in een ander offer verwerkt. Je kunt een stukje haar bijvoorbeeld mee vlechten met een bosje kruiden.
Haren worden dus vaak al als vanzelf opgeruimd na het offeren of na een bepaalde periode. Het is gebruikelijk om een klein beetje bloed of speeksel te gebruiken om aan te brengen op een ritueel voorwerp zoals een geesthuis of staf of eventueel op een boom of struik die je extra wilt eren en laten groeien. Je haalt dit niet weg maar laat het zitten.
DNA offers worden meteen opgenomen door de geesten waaraan je offert. Daarom zijn het ook zulke krachtige offers: ze zijn sterk activerend en bevatten veel levenskracht.
Je weet nu waarom we offeren, wat je kunt offeren en ook wat je er naderhand mee kunt doen.
Vergeet niet dat offeren ook gewoon hartstikke leuk is. Want hoe fijn is het om iets moois of lekkers uit te zoeken en op een mooi schaaltje als offer te geven?
Een symbool voor jouw dankbaarheid richting de geesten waarmee je werkt.
En hoe fijn is het als je merkt dat offeren een wezenlijk verschil maakt in hoe je je voelt tijdens en na een ritueel of trancereis?
Ik heb vaker gezien dat mensen steevast heel moe waren of hoofdpijn hadden na een trancereis omdat ze niet gewend waren om te offeren. Vanaf het moment dat ze dat wel gingen doen veranderde er iets. Zowel in hun bewustzijn over wat ze nou eigenlijk aan het doen waren als in hun veerkracht tijdens en na hun rituele werk. De hoofdpijn en vermoeidheid verdwenen, de band met hun persoonlijke geesten werd sterker en de inzichten werden helderder.
Kortom: offeren is heel erg de moeite waard.
Voor alle betrokkenen.
Veel heil (gezondheid) en liefs,
Naomi Mirkrida
